Europa en Semana Santa.

Luns

Descubro abraiado que un dos galegos que vai nas listas do PP para o Parlamento europeo é o cuñado de Rajoy. Como tantos outros políticos, Francisco Millán Mon pertence a unha familia que xa estaba metida en política en tempos de Franco e ocupaban cargos de autoridade. Despois fixéronse demócratas, opuxéronse á constitución e agora son os maiores defensores da inmutabilidade da Carta Magna. Son os de sempre, os que non queren que cambien as cousas para manterse eles arriba e os demais servindo.

E haberá quen diga que son todos iguais, que non val a pena ir a votar e que o que queren é apoltronarse. É certo, pode ser certo, pero se lle cadra val a pena sacar a uns para poñer a outros e non agardar a que se cansen e marche, como fixo a filla de Fraga, que despois de vinte anos no Parlamento europeo dixo que xa estaba ben, que moito tiña traballado polo ben dos galegos e que ía dedicarse a outras cousas...

Martes

De novo enfermos e de novo co neno na pediatra. O que sorprende é a pouca xente que se pon enferma en Semana Santa. Incluso temos sitio para aparcar no aparcadoiro do centro de saúde!!

Eu non sei de onde sacará a xente os días libres para poder marchar de vacacións, pero o realmente curioso é que nin os nenos nin os anciáns teñan que ir ao médico cando hai vacacións.

Será cousa de fe e devoción?

Mércores

Temos que soportar as rúas cortadas? Temos que ver na televisión a tanto home disfrazado levando imaxes de santas e de cristos? É normal tanta devoción e tanta parvada? Eses homes non traballan ou no convenio teñen días libres para facer de bestas de carga? Porque moita crenza e moita tradición, pero non se ven moitos curas e bispos arrimando o ombro...

E despois parécenos raro que non sexamos produtivos e que as nosas crianzas e a nosa mocidade non rendan o suficiente nas probas académicas. Imos de ponte en ponte e de vacacións en vacacións... pero quedan tan bonitas as procesións...

O Presidente enfadado

Martes

Pasan polo xulgado uns cantos mozos arrestados polas refregas coa policía nas protestas dos mariñeiros do cerco en Compostela. Segundo din os que mandan, pertencen a grupos anarquistas, antisistema e estudantes. E os medios de comunicación, xa se sabe, falando de violentos e violencias para que aprendamos a manifestarnos ordenadamente.

O que quixera escoitar é aos mariñeiros pedindo un pouco de comprensión con esta mocidade ou cando menos solidarizándose con elese con elas. Ou acaso non saben os mariñeiros que se obtiveron un acordo foi grazas a estes radicais incendiarios? Ou non lembran que andaban de aquí para alá sen que ninguén os recibise, berrando nas portas de San Caetano e na Rúa do Hórreo sen que a señora conselleira baixase do seu coche oficial para saber qué querían.

É triste dicilo, pero fai falta romper cousas para que os gobernantes escoiten. Só ás liortas e o lume sae nos medios de comunicación. O resto como se non existise.

Mércores

A miña nova xefa ven dicirme que teño que adiantar un pouco o traballo, que vai acumulárseme o chollo. Con total claridade e sen gardarme nada para min explícolle que estou totalmente desmotivado no meu traballo, que non me gusta o reparto de funcións e que me sinto totalmente desprezado. Eu xa sei que se trata das fases normais de adaptación ao cambio. Negación, ira, sentimentos de minisvaloración e despois adaptación á nova situación. Non sei o que vai durar, pero como na miña empresa son os mediocres e incapaces os que máis progresan estou considerando seriamente volverme un traballador mediocre e insubstancial.

Xoves

O noso lindo Presidente, o Sr. Núñez Feijoo, está en estado de enfado perpetuo. Ben, está enfadado sempre que ten que acudir ao Parlamento galego, que cando anda polas américas ben contento que se lle ve. Supoño que está canso de agardar a que conten con él para formar parte do goberno de España. Quere un ministerio, e quéreo xa, sobre todo tendo en conta o ben que está deixando a Galiza.

Sexa polo que for, sempre que ten que falar no Parlamento galego ponse en plan “broncas” e en lugar de contestar ao que se lle pregunta parece que está reprendendo aos parlamentarios polo seu mal comportamento ou polas súas malas ideas. Supoño que é un trazo determinante dos políticos paternalistas que se cren na obriga de guiar aos demais polo bo camiño.

Fluidasa

Luns.

Como levo un mes cun destes catarros primaverais que parece que van empeorando cada día pero que en realidade se manteñen na incerteza decido ir á doutora. Debía ter ido antes, seino, pero é que a doutora que me tocou en gracia ten unha estraña querenza polos gargarexos e polo ibuprofeno e non pensei que este catarro fose complicarse tanto.

Total, que o luns vou e me receita uns antibióticos e un xarope. Os antibióticos atópoos na segunda farmacia que visito, pero o Fluidasa non. As farmacéuticas vanme contando que fai unha semana que non lles mandan o Fluidasa, que non entenden o que pasa, que xa pasaron varias persoas ás que non puideron servirllo...

Na quinta farmacia atopo o Fluidasa, e explícanme que claro, que é normal que se esgote porque é o único que entra polo seguro. Tamén me conta que ultimamente faltan os medicamentos máis comúns e casualmente os que entran no seguro.

Se eu fose malpensado pensaría que se trata dunha manobra dos laboratorios para vender os xaropes que non entran no seguro. E podería pensar tamén que á Consellería de Sanidade lle interesa que estes xaropes estean esgotados. Ao doente que lle din que o medicamento que lle receitaron non aparece non lle importará mercar outro, aínda que teña que pagar por el. Cartiños que aforran e que porán enriba da mesa cando nos aseguren que co novo catálogo de medicamentos aforraron millón e racionalizaron a sanidade pública. De qué serve ter un catálogo de medicamentos se os medicamentos non están nas farmacias?

 

Xoves.

Paseando con Lois atopamos un montón de cabichas nunha beirarrúa. Como calquera neno de tres anos, o cativo pregúntame que qué é iso. Non sei que dicirlle. Como son un pouco bruto case lle digo que iso foi un porco ou porca que baleirou o cinceiro do seu coche na beirarrúa porque o que lle gusta é vivir rodeado de lixo e que seguramente pensa que hai que darlle traballo aos varredores. Quédome coas ganas e lle explico que a alguén lle deberon caer as cabichas ao chan e non se deu conta e que é xa sabe que o lixo hai que tiralo nas papeleiras.

En realidade pregúntome para qué perder o tempo educando ás crianzas para que respecten o espazo e ás cousas se o que ven a diario é o contrario do que nós lles dicimos?

O Príncipe por Compostela

Disque o Príncipe estivo de visita por Compostela para inaugurar unha exposición na Cidade da Cultura. Qué felicidade! Debeu ser unha mañá axitada na casa principesca. Xa sabedes, poñer en marcha ás dúas cativas sempre é complicado, que si os almorzos, preparar a parva para pasar a mañá, as mochilas cos libros... Supoño que por iso Felipe tivo que vir só e a súa dona quedou na casa.

O tema é que veu a Compostela a inaugurar unha exposición chamada "Auga doce". Seica querían chamarlle "Auga pura", pero como a exposición está en Compostela, a cidade na que toda corruptela é posíbel, pois decidiron deixalo en auga doce, auga do ceo ou auga que parece chuvia pero é pis.

Xa sabedes, mexan por nós e dicimos que chove.

Fai tempo que a equipa de goberno de Santiago de Compostela mexa por nós. O alcalde que os composteláns elixiron nas eleccións tivo que dimitir por non pagar os seus impostos, ademais doutras lindezas que se van descubrindo. Pero é que o novo, ese homiño con cariña de non ter escachado un prato e que conta con toda a confianza do noso lindo presidente, xa tivo que pasarse polo xulgado unhas cantas veces para declarar nun caso e noutro.

E temos a un falsificador de sinaturas, un rapaz ao que os compis de goberno deciden pagarlle as facturas do avogado, e ao final todos e todas desfilando polos xulgados por un asunto ou outro.

Isto é Santiago, amigos, a cidade na que os que gobernan parecen competir entre eles por ser os que máis imputacións teñen. Non é raro que o príncipe, despois da visita ao monte Gaiás marchara a almorzar cos empresarios pontevedreses. Acertadamente sospeitou que de quedar un par de horas máis en Compostela era posíbel que él mesmo rematara imputado.

Os dezanove lercháns.

O mércores escoito a José Manuel Barreiro falando na Radio Galega e non dicindo nada. Isto é normal, Barreiro é un político profesional, vicepresidente do PPdeG e voceiro do Grupo Popular no Senado. A culpa, como todos sabemos, foi de Zapatero, eles din sempre a verdade malia non responder nunca ao que se lles pregunta e o de Navantia está a piques de solucionarse gracias ao lindo presidente da Xunta de Galicia.
Pero o máis salientábel foi a frase na que di que algúns van ao Parlamento galego a facerse a foto máis que a traballar para buscar solucións. Ben puido o entrevistador preguntarlle polas solucións que aporta él e os dezanove senadores e senadoras galegas no Senado, pero o entrevistador, como teño comprobado, non soe preguntar aos políticos pola súa actividade senón polo que opinan da actividade dos demais.

O xoves comparece no Senado do Presidente do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (FROB) para informar da venta das entidades financeiras intervidas. Tendo en conta que Novacaixagalicia Banco está a piques de ser vendida por catro pesos pois o normal sería que a representación galega no Senado mostrase certa curiosidade e interese polo tema.
Nada.
Non preguntaron nadiña de nada. Nin os catorce do PP nin os cinco do PSOE foron quen de interesarse un chisquiño polos detalles da venta das antigas caixas galegas. Si, xa sei que están moi atarefados os senadores e senadoras buscando solucións e repasando o traballo do Congreso, pero se lle cadra estaría ben que se tomasen en serio aquilo que unha vez lin na Constitución Española sobre que o Senado é a cámara da representación territorial.
E ao final a opinión que me queda é que os homes e mulleres que me representan no Senado fan máis ben pouco. Parécenme un pouco lercháns, a verdade, cando coa que lles está caendo terían que se esforzar un pouco máis e facerse notar. Acaso non estaría ben que Torres Colomer ou López Veiga, que tan ben saían nas fotos cando aquelo do Prestige, chegaran a casa polo nadal explicándonos o que o estado español FROB ten pensado facer cos cartos dos galegos. Non sería esperanzador escoitarlles explicacións claras con datos concretos?

Aeroportos e asteleiros.

Convén que anotemos o que está acontecendo nestes días cos tres aeroportos galegos. É preciso que alguén deixe constancia de que están avisando dende Europa que van rematar as subvencións e que nós seguimos con tres aeroportos. Neste mes de xullo do ano 2013 faise necesario escribir que na Galiza estamos cada un ao seu mentres hai estudos que demostran que non son viables tres aeroportos para unha comunidade como a nosa. Incluso podemos preguntarnos se fai falta un xa que sempre nos queda Portugal, menos mal que nos queda Portugal...

A historia é a de sempre. O sector naval está en crise dende os anos 80 e cando entramos na Unión Europea xa se anos advertíu. Isto non pode seguir así! pero aquí non nos quixemos enterar. En lugar de modernizar empresas e investir en tecnoloxía pensamos que non ía ser para tanto, que se a cousa funcionou até o de agora malo será que non aguante uns anos máis. O caso é que dure até cobrar, que diría o outro.

E os políticos, os que teñen que organizar a cousa pública organizaban manifestacións na rúa. Igual que agora protestan polos aeroportos, antes protestaban polos asteleiros, pola pesca, pola cota láctea... Resulta patético ver ao alcalde de Vigo pedindo subvencións para un aeroporto en lugar de propoñer novos modelos productivos para unha cidade na que o paro vai en aumento. E que dicir da Coruña, cheiña como está de centros comerciais supoño que se precisan aeroporto é para que os de Madrid veñan facer as comprar aquí.

E nós?

Nós pensamos que se o noso pai traballaba nun asteleiro malo será que o noso fillo non poida seguir facendo barcos. Pensamos que se fai anos eramos mariñeiros agora teremos que seguir sendoo. E se nos din que é Europa que nos trata ben, que é Madrid que non pensa en nós, que é Santiago que chupa as subvencións para os aeroportos por alá vamos, pola rúa adiante protestando contra Almunia en lugar de pensar se aquí estamos facendo as cousas ben, se estamos esixindo que fagan as cousas ben.

Porque está moi ben que o noso lindo presidente queira ir protestar a Bruxelas, pero qué fai para crear emprego en Galiza. E qué votan os do seu partido en Europa? Acaso non existe un Parlamento Europeo no que o Partido Popular ten representantes que apoian as políticas europeas?

En fin, que está moi ben que cada un defenda o seu futuro e o seu emprego, pero hai cousas que veñen de atrás, e cando antes decidamos qué modelo productivo queremos para o noso país antes poderemos poñernos a traballar. Agora temos os asteleiros sen futuro, pero mañá teremos que pechar aeroportos, facultades, portos pesqueiros, polígonos industriais... E todo esto son cartos que agora estamos tirando e que despois, cando nos pidan contas, diremos que é que nos teñen manía...

Somos un país pequeno. Ou comezamos a funcionar como país ou de aquí a uns anos seremos unha atración turística para os peregrinos que veñan a Compostela e os clientes que veñan ao Ikea...

Non vaia ser!

Escoito na radio a historia dun tipo de Valencia que quere abrir un negocio para peregrinos en Compostela pero non pode porque a funcionaria do Concello que ten que tramitar os permisos necesarios está de baixa e ninguén pode facerse cargo do asunto. Isto, obviamente, é unha parvada xa que sempre haberá un superior que poida asumir as funcións do que está de baixa, no caso de que o que falta teña responsabilidade. E se a que falta é unha persoa que soamente tramita a solución é moito máis doada xa que para tramitar val un funcionario calquera, incluso os xefes.

Cóntame a dependenta da panadaría que o sevillano que está intentando abrir a hospedaxe do lado tivo que escoitar como un veciño o ameazaba con denuncialo a sanidade e lle dicía que entre todos estes novos locais que abren na Rúa de Concheiros están facendo que o barrio xa non fose barrio nin nada.

Na rúa do lado as taberneiras dun pequeno café queren abrir de novo o local de en fronte, que sempre foi un bar no que daban xantares pero que leva anos pechado. Teñen que facer tantas obras para axustarse ás novas leises e son tantos os organismos que teñen que facer informes favorábeis (sanidade, industria, turismo, Xacobeo, concello de Santiago de Compostela) que ao final van quedar no seu pequeno local e non ven fácil ampliar o negocio a restaurante e seguramente non precisaran contratar a dúas ou tres persoas máis no caso de que o negocio funcionase ben.

Somos así. Nestes tempos de crise os gobernantes falan de emprendedores e da necesidade do autoemprego, pero seguen complicando as cousas con trámites administrativos e lexislación até quitarlle as ganas aos poucos que teñen ganas de facelo. En lugar de facilitar as cousas poñen taxas e máis taxas. Iso si, o noso lindo Presidente non ten reparos en facilitar a entrada de capital foráneo na industria do naval ou en permitir que as empresas do Canadá busquen ouro e outros metais preciosos desfacendo montes e contaminando ríos. Para as grandes empresas todo son facilidades.

E que contar do sempre tan desconfiado pobo galego. Vemos unha ameaza ao noso no tipo que ven a abrir un local ao lado da casa e que pode xerar emprego e facer que o bar, a panadería e a tenda do lado gañen catro pesos. Amólanos que ao veciño lle vaia ben, pero non nos importa que nos abran grandes centros comerciais na cidade e en lugar de levar aos nenos a tomar unha boa tapa de tortilla ao bar Manolo levámolos a tomar o McMenú pensando que somos modernos.

Somos así. Choromicamos ao ver marchar á nosa mocidade pero non facemos nada por que se queden. Pensamos que aquí non hai futuro e teñen que ser os de fora os que monten pequenos negocios. Mágoa que en lugar de apoialos pensemos que rachan coa nosa maneira de facer as cousas e co noso estarse quieto, non vaia ser.